|
漢語語法 詞序: 主語在謂語前,修飾語在被修飾語前,動詞在賓語前。例外:唯利是圖 由於單音詞在上古漢語佔優勢,所以屈折作用只能在一個音節範圍內發生,即在韻母或聲母部分發生。如去聲和其他聲調對立;如名詞和形容詞轉化為動 詞,則動詞念去聲;反之亦然。
(引自漢語史,P209—211,王力編,中華書局,北京,1980/2002) ·“吾”和“我”的分別: “吾”字用於主格和領格,“我” 字用於主格和賓格。當“我”字用於賓格時,“吾”往往用於主格,當“吾”用於領格時,“我”往往用於主格.。“吾”不用於動詞後的賓格。 ——如有複我者,則吾必在汶上矣。(論語雍也) Si sit qui iterum invitet me,tunc
ego certe ero wenn fluvium ultra.(Liun iu,5;7) ——今者吾喪我。(莊子齊物論) ——既已知吾知之而問我。(莊子秋水) ·“其”和“之”的分別 “其”用於領格,“之”用於賓格 ——盡其心者,知其性也。(孟子盡心上) Qui omnino excolit suum animum,
cognoscit suam naturam.(Mencius,7:1) ——學而時習之,不亦悅乎?(論語學而) Qui colit et omni tempore recolit illud,nonne
quidem gaudet?(Liun Yu 1.1) ——愛之欲其生,惡之欲其死。(論語顏淵) Quem diligis, velle ut ille vivat; quem
odio habes, velle ut ille moriatur. (Liun Yu 12.10)
(引自漢語史,P260—267,王力編,中華書局,北京,1980/2002) ·“者”是被飾代詞,一般用於定語的後面,這定語可以是形容詞、動詞、謂詞。 ——知我者,其天乎?(論語憲問) Quod novit me, illud nonne est coelum.(LiunYu 14.37) ——昔者,辭以病。(孟子公孫醜下) Heri te excusasti propter morbum. (Mencius 2.2.2) ——二者不可兼得。(孟子告子上) Si utrumque nequeam adipisci simul (Mencius 6.1.10) ——臣之所好者,道也。(莊子養生主) ——所聽視者近,而所聞見者遠。(荀子不苟)
(引自漢語史,P293—296,王力編,中華書局,北京,1980/2002) ·形容詞作動詞用: ——正其衣冠(論語堯曰) recte componit suas vestes. (Liun Yu 10.2) ——是以君子遠庖廚也。(孟子梁惠王上) Ea de causa sapiens amovet a domo sua lanienam et culinam. (1.1.7) ——登東山而小魯,登太山而小天下。(孟子盡心上) Confucius
quum ascenderet in orientalem montem, tunc parvum videbat Lou regnum; quum
ascenderet in Tai montem, jam parvum videbat imperium. (7.1.21) ·內動詞作外動詞用,名詞作動詞用: ——夫子所謂生死而肉骨也。(左傳襄公二十二年) ——吾懼君以兵,罪莫大焉。(左傳莊公十九年)
(引自漢語史,P373—376,王力編,中華書局,北京,1980/2002) ·凡過去的事情用“矣”,沒有發生的事情用“也”: ——吾聞其語矣,未見其人也。(論語季氏) Ego audivi ejusmodi praeceptum, nondum vidi
ejusmodi viros.(Liun Yu 16.11) ——由也,升堂矣,未入於室也。(論語先進) Iou
jam ascendit ad templum, at nondum introivit in penetralia.(Liun Yu 16.14)
(引自漢語史,P443—446,王力編,中華書局,北京,1980/2002) |