漢語語法

 

 

詞序

主語在謂語前,修飾語在被修飾語前,動詞在賓語前。例外:唯利是圖

由於單音詞在上古漢語佔優勢,所以屈折作用只能在一個音節範圍內發生,即在韻母或聲母部分發生。如去聲和其他聲調對立;如名詞和形容詞轉化為動 詞,則動詞念去聲;反之亦然。

                                          (引自漢語史,P209—211,王編,中華書局,北京,1980/2002

 

·吾”和“我”的分別:

“吾”字用於主格和領格,“我” 字用於主格和賓格。當“我”字用於賓格時,“吾”往往用於主格,當“吾”用於領格時,“我”往往用於主格.“吾”不用於動詞後的賓格。

 

——如有複我者,則吾必在汶上矣(論語雍也

Si  sit qui iterum invitet metunc ego certe ero wenn fluvium ultra.Liun iu57

 

——今者吾喪我(莊子齊物論)

 

——既已知知之而問我。(莊子秋水)

 

·“其”和“之”的分別

“其”用於領格,“之”用於賓格

 

——盡其心者,知其性也。孟子盡心上

Qui  omnino excolit suum animum cognoscit suam naturam.Mencius71

 

——學而時習之,不亦悅乎(論語學而

Qui colit et omni tempore recolit illudnonne quidem gaudet?(Liun Yu 1.1

 

——愛之欲其生,惡之欲其死。(論語顏淵)

Quem diligis, velle ut ille vivat; quem odio habes, velle ut ille moriatur. (Liun Yu 12.10)

                                       (引自漢語史,P260267,王編,中華書局,北京,1980/2002

 

·者”是被飾代詞,一般用於定語的後面,這定語可以是形容詞、動詞、謂詞。

——知我者,其天乎?(論語憲問

Quod novit me, illud nonne est coelum.(LiunYu 14.37)

 

——者,辭以病。(孟子公孫醜下)

Heri te excusasti propter morbum. (Mencius 2.2.2)

 

——二者不可兼得(孟子告子上)

Si utrumque nequeam adipisci simul (Mencius 6.1.10)

 

——臣之所好者,道也。(莊子養生主)

——所聽視者近,而所聞見者遠。(荀子不苟)

                                        (引自漢語史,P293296,王編,中華書局,北京,1980/2002

 

·形容詞作動詞用:

——正其衣冠(論語堯曰)

recte componit suas vestes. (Liun Yu 10.2)

 

——是以君子遠庖廚也。(孟子梁惠王上)

Ea de causa sapiens amovet a domo sua lanienam et culinam. (1.1.7)

 

——登東山而小魯,登太山而小天下。(孟子盡心上)

Confucius quum ascenderet in orientalem montem, tunc parvum videbat Lou regnum; quum ascenderet in Tai montem, jam parvum videbat imperium. (7.1.21)

 

·內動詞作外動詞用,名詞作動詞用:

——夫子所謂生死而肉骨也。(左傳襄公二十二年)

——吾懼君以兵,罪莫大焉。(左傳莊公十九年)

                        (引自漢語史,P373376,王編,中華書局,北京,1980/2002

 

·凡過去的事情用“矣”,沒有發生的事情用“也”:

——吾聞其語矣,未見其人也。(論語季氏)

Ego audivi ejusmodi praeceptum, nondum vidi ejusmodi viros.(Liun Yu 16.11)

 

——由也,升堂矣,未入於室也。(論語先進)

Iou jam ascendit ad templum, at nondum introivit in penetralia.(Liun Yu 16.14)

                           (引自漢語史,P443446,王編,中華書局,北京,1980/2002